De sancto Wolfgango

Wolfgangus natione quidem Alemannus, genere vero ingenuus, ab ipsis infantiae rudimentis Deum fontem vitae sitiens el sancti spiritus gratia illustratus, quamvis mundi amatoribus videretur contemtibilis, magna meritorum praerogativa eminere coepit, Nain revera necesse est, ut, quem mundus odit, diligatur a Deo, Sanctos viros in hoc saeculo constat peregrinos esse et hospites, unde et reprehenditur Petrus, quod tabernaculum in monte fieri cogitavit, quia sanctis in hoc mundo tabernaculum non est, quibus patria et domus in coelo est, Sancti viri funditus saeculo renuntiantes ita huic mundo moriuntur, ut soli domino vivere delectentur, quantoque ab hujus saeculi conversatione se subtrahunt, tanto internae mentis acie praesentium Dei et angelicae societatis frequentiam contemplantur. Qui enim renuntiat rebus suis, sua abnegat, qui vero renuntiat moribus pravis, semetipsum scilicet abnegat, Hoc adimplevit beatus Wolfgangus, Primum inter canonicos laudabilem et castam vitam duxerat, deinde artioribus regulis implicari desiderans in Suevia apud coenobitas, qui solitarii vocantur, monachicae vitae normam professus est. In quo quanto rigore, qualique observantia vixerit, et virtutum suarum exitus et ostensae sibi divinitatis visionis patefecit proventus, Naim cum beatas Wolfgangus adhuc in paterno solo positus peregrinari pro amore divino alffectaret et hujusmodi desideriis sanctorum se suffragiis jugiter commendaret, beatum Christi confessorem Otmarum, cui se suaque frequentissime commendabat, sibi in somnis adstare videbat, quem jussus intendere ab eo hujusmodi accepit verba: quia rogatus a te rogavi dominum pro te, manifesto tibi nuno futura quaedam; pauper et inops de hac provincia egrederis, sed in alia, in quam pro amore Christi exulabis, episcopatum caducis rebus satis locupletem praedestinatione divina susceplurus eris, Cujus in administratione si fidelem te exhibueris, expletis XXH annis vitun transitoriam eris exiturus et aeternam ingressurus. Et hoc procul dubio scire te volo, quod animam tuam conditori redditurus es in loco, ubi sub nomine Christi a christianis memoria mea veneratur et colitur, Quo me in hora exitus tui de Aegypto hujus mundi spero adventurmn cum caeteris, quos de civibus supernis ad te venturos consolatores habere merueris, Sanctus igitur Wolfgangus hac visione percepta eo amplius, quo certius intendebat aciem mentis in speculum divinae contemplationis reputans jugiter secun, qualiter in salute aliorum sibi concessum duplicaret talentum, — Cujus rei gratia monasterium et monachum deserens, imo suum apostolum majora aemulari charismata cupiens per Alemanniam devenit exul in Noricum, ad cujus orientalem partem cum humili comitatu praetendens praedicandi gratia Pannoniae petiit confinia, e qua per Piligrinum Pataviensem episcopum evocatus piae, ut decuit, humanitatis ab eo suscipitur et fovetur officio. Apud quein etiam cuin rogatus esset, invitns mansit aliquot diebus, hoc inter caetera prudenti secum tractans mente, quare prohibitus sit ab adducenda ad Deum Pannoniorum gente. Quo commorationis tempore idem episcopns optime usus, ut qui erat apprüne eruditus et genere nobilissimus, clandestina et manifesta divini servitii observatione ac assidua sacrae scripturae indagalione satis probavit, hunc, quem susceperat, peregrinum, non esse girovagum, sed stabilem et verae fidei domesticum. Unde et quosdam de suis familiariter pro eo alloquitur dicens: o quam felix ecclesia, quae Deo volente isto donabitur sacerdote, Ergo necessarium valde videtur mihi et utile, ut huic fanulo Dei petam regimen Ratisbonensis episcopi, quod optime convenit, sicubi abundat bona voluntas, ut eam etiam ad bona opera procedere faciat bene collata facultas, Bonum quippe, quod hie vir seminare voluit in duratis cordibus paganorum, et salutis obsequium, quod repulit caecitas illorum, quandoque fortasse hoc eodem agrum dominicum excolente dabit fructum suuin in populum christianorum, Ad haec qnidam respondentes dixerunt: quomodo fieri potest, ut iste pauper et ignotus ad honorem accedat tanti episcopatus: cum jam aliquae alti sanguinis personae hunc apud imperatorem praediis et pecunia compensantes sibi conlentarent acquirere? Quibus ille refert verba ponderosa, sed non adeo morosa: divina et humana valde probantur inter se distare judicia, sed scrutator cordium et renum ab initio mundi elegit contemtibilia et ignobilia, ut confunderet fortia, Et e contrario mundus, quod suum est, superbe ad horam extollit ac in brevi cum confusione distollit, unde operae prelium censeo, quod mittam ad marchicomitem, cujus consilio multa solet facere imperator, ut suggereret ei, ne per ambitionem aut simoniacam haeresin quandoque episcopalem sinat accipere dignitatem, sed ob aeternam retnunerationem, quem humilem et modestum ac eruditum.

invenerit, necnon officiis ecclesiasticis aptum esse probaverit, hune, cujuscunque sit condilionis vel parentelae, promoveri faciat ad culmen ecclesiae, Per legationem igitur episcopi c suggestionem consiliarii imperator suae ac ecclesiasticae utilitatis admonitus, imo, quod verius est, nutu Dei, cujus in manu est cor regis, princeps bonus Otto secundus animo mutatus omnes, qui pro eodem episcopatu adipiscendo laborabant, avertit et se totum ad electionem venerandi viri convertit Wolfgangi, sicque legatos post eum mittit, qui, ut missi fuerant, pergentes invenerunt eum cum praenominato episcopo comimorantem, sed jam ad patria repes dare cogitanlem. Beatus aulem Wolfgangus ignarus erat legationis imperatoris et caeterarum rerum per se gestarum et idcirco animum intendebat aliorsum, cumque legati, quare venerint, ei indicarent, primum recurrit ad secretarium cordis se snaque domino commendans in intimis, deinde episcopo Piligrimo, enjus caritate ibi detentus erat, causam suam exponens id, quo gravabatur, temperamento levabat simplicitatis colunbinae ac prudentiae serpenlinae, atque in hunc modum proloquitur dicens: hoc novum, quod mihi per nuntios imperatoris domini Ottonis secundi venit, caritas tua efficit, cui primum bonae voluntatis absque dubio erit, sed meae parvitati timorem incutit, quia nescio, si voluntas Dei sit, et quia mundus sub specie religionis multos ad vitia trahit, Cui respondens episcopus dixit: quod dicis te timere, hoc mentis est providae, sed hanc in bonam spei erigit Psahnista, qui dicit: initium sapientiae timor Dei, et iterum: timor Dei sanctis permanens jn saeculum saeculi, Talia quoque pontifice proloquente vir venerandus Wolfgangus per mentis speculationein dispensationis divinae intuens moderamen subsequitur dicens: ecce servus domini, fiat mihi secundum verbum tuum, Tunc arrepto itinere cum his, qui missi fuerant ab imperatore, tetendit in partes occidentales Bavariae, cumque perventum esset ad regiam civitatem, clerus et populus secundmn morem ecclesiaslicam unanimiter, ut imperator petiit, sanctum Wolfgangum elegerunt atque cum universali electione ad curiam eum regiam miserunt. Cumque in praesentiam Caesaris esset delatus, ante pedes ejus prostratus se dixit indignum, indoctum, ignobilem, sub monachali professione degenteim sine licentia sui abbatis nihil accipere debere, Postremo, ne locum sanctum vilitate violaret, iin ploravit, Imperator autem videns eum deifice renuentem, magis de probitatis ejus dignitate certus quamvis relnctanti multumque. gementi episcopatum commendavit, Deinde cuin comitatu fideli multorum remissus Ratisbonam est ingressus ibique cum canticis laetitiae suscipitur atque more pontificum inthronizatur, a clero el populo summo pastori commendatur necnon a Frederico archiepiscopo illiusque suffraganeis post aliquos dies in sacerdotem apostolicum ibidem consecratur. Igitur post multa pietatis et aequitatis opera, quibus Deo servire studebat, febricitare coepit, quam corporis molestiam illi, qui nescit occasum, sedulis precibus vitae suae commendavit excursmm dicens: Deus miserere dignetur et inihi misero peccatori mortem nunc subeunti et cuique eam timide ac hnmiliter adspicienti, Haec cum dixisset, reverenter oculos clausit ac velut in somno pausans pridie calendas Novembres in pace quievit.